من به موسیقی محلی علاقه دارم اما به خاطرمهاجرت های پی درپی و دلایلی دیگری تا سال 2006 به جزشنیدن اسم آبی میرزا یا “دل آرام”و شنیدن اهنگ های چندی ازسرورسرخوش و داود سرخوش -موسیقی هزاره گی نشنیده بودم. اما کلکسیون بزرگی ازآهنگ های محلی روسیه وقزاقستان دارم که با زندگی واقعی این مردم ارتباط مستقیمی دارد.

خوشی هاوغم ها؛ افسرده گی وهیجانات، شکست ها و پیروزی ها وهرآنچه که ارزش های قومی را والاترمی سازد ،به صورت عریان تنها می توان درهمین اهنگ های عامیانه که با ساده ترین کلمات همراهی می شود یافت.

سال 2006 درمسیرراه غزنی وجاغوری با دوستی درمورد موسیقی روسیه حرف می زدم و وقتی اوعلاقمندی ام را درمورد آهنگ های محلی فهمید، صدای آهنگی را بلند کرد که درتمام مسیرراه برای چندین بارپی درپی آن اهنگ را شنیدم.

بنال دمبوره بیچاره من

بنال ازجگرصد پاره من

بنالیم تا خدا رحم اش بیاید

سخی جان بشکند زولانه من

 درحرکت وجنبش صدایش غم عمیقی وحالت شکوه آمیزی بود که درتمام مسیرراه مرا به خود مشغول کرد. آن اهنگ با صدای آغی دل آرام بود.

 دوستم اطلاع زیادی درمورد “آغی دل آرام” نداشت ونتوانست کنجکاوی مرا ارضا کند.وقتی جاغوری رسیدیم ودرفرصت های که پیش می امد نیزنتوانستم معلومات کافی درمورد این هنرمند گوشه نشین هزاره پیدا کنم. بعضی ها نیز بودن همچو زنی را انکار می کردند و آهنگ های او را به صفدرمالستانی نسبت می دادند. تا اینکه مدتی بعد درمجله ای مصاحبه و عکس اش را دیدم.

گیسو های که دیگرسپید شده بودند وبا لباسها و دستمالی که به دورسراش پیچیده بود فقر را به راحتی می شد دید اما درچشمان اش همان طورکه توقع اش از یک زن هنرمند هزاره می رفت، آزادگی وشجاعت، ساده گی وصمیمت موج می زد.

شاید بتوان با جرات گفت که کمتر هزاره ای را می شود دید که به موسیقی علاقه مند باشد اما با نام وصدای جاودانه این هنرمند آشنا نباشد. اما با آن هم درمورد معرفی این هنرمند و توجه به گرد آوری آهنگ های اوکاری صورت نگرفته و به جز ازهمان یک مصاحبه و یک نوشته ای از آقای فیاض و چند آهنگی که درانترنت موجود است چیززیادی درمورد این هنرمند و هنرمند هم صدا وهمدوره اش گل نسا نمی دانند. درحالیکه سرمایه اصلی یک مردم، نغمه های بومی و محلی شان است.

بدون شک اویکی ازتاثیر گذارترین آواز خوان محلی برموسیقی هزاره گی و تمام افغانستان است و سبک خواندن او چی درگذشته وچی حالا توسط بسیاری ها تقلید شده و برای چندین نسل اینده نیز شنونده ها و علاقمندان خود را خواهد داشت. اما گرد اوری نشدن آهنگ هایش همراه با سو استفاده تعدادی و نبودن امکانات موجب شده که خیلی ها او را اسم مستعارکسی دیگری بدانند.

امیدوارم دوستانی که این نوشته را می خوانند و درافغانستان تشریف دارند، درزمینه گرد اوری آهنگ ها و سرود های این هنرمند توجه نمایند. در این روزگاری که ارزش هرانسان را با استین مرصع ان می سنجند ،ارزومندم دوستان دیگری که درزمینه قوم شناسی و فرهنگ و… کار می کنند و یا خبرنگاران به جای اینکه همراه با یک جنگسالار و مواد مخدر فروش و وزیر و وکیل مصاحبه کنند باری نیز سراغ این بانوی سنت شکن وهنرمند بروند تا خدمتی برای فرهنگ و کشورخود کرده باشند.

تاریخ کتبی مردم مابه خاطر سالها جنگ، مهاجرت و استبداد حکومت های مستبد و قبیله گرا مملو از تحریف، دربدری و شکست، کوچ  اجباری و برده گی ، غم و غصه و یکجانبه نگری است. در حالیکه ما چیزهای دیگری نیز داریم و تاریخ جدید مردم ما را زمانی ما می توانیم بنویسیم که در پای صحبت شیر زنانی همچون آغی دلارام بنشینیم.

 برای معلومات کامل تردرمورد این هنرمند خواندن نوشته های اقای فیاض را به شما پیشنهاد می کنم.

نمونه ای از سب÷ ابی میرزا»

http://www.youtube.com/watch?v=5JdTRc4L03E&feature=related

]]> http://kawagharji.wordpress.com/2011/12/22/%db%8c%d8%a7%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%b2%d8%a2%d8%a8%db%8c-%d9%85%db%8c%d8%b1%d8%b2%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%da%af%d9%84-%d8%b5%d8%af-%d8%a8%d8%b1%da%af-%d9%85%d8%a7%d9%84%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86/feed/ 0 kawa gharji 207181-e1308564645433[1] http://kawagharji.wordpress.com/2011/11/21/%d9%87%d9%86%d8%b1%d8%a8%d8%b1%d9%87%d9%86%d9%87-%d8%af%d8%b1%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a2%d8%b2%d8%a7%d8%af%db%8c-%d9%85%d8%b5%d8%b1%d9%88%d9%85%d8%a7-%d8%a7%d9%81%d8%ba%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa/ http://kawagharji.wordpress.com/2011/11/21/%d9%87%d9%86%d8%b1%d8%a8%d8%b1%d9%87%d9%86%d9%87-%d8%af%d8%b1%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a2%d8%b2%d8%a7%d8%af%db%8c-%d9%85%d8%b5%d8%b1%d9%88%d9%85%d8%a7-%d8%a7%d9%81%d8%ba%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa/#comments Mon, 21 Nov 2011 19:26:50 +0000 Kawa Gharji http://kawagharji.wordpress.com/?p=172 ]]> دخترمصری، برهنه می‌شوم تا باشم -  دختران افغانستان درزیرچادری مخفی اند تا زنده بمانند

علیا ماجده المهدی دختردانشجوی رشته علوم ارتباطات دانشگاه قاهره با قراردادن عکس های لخت خود دروبلاگ شخصی اش دراین چند روزگذشته سروصداهای زیادی رادرکشورهای مختلف برانگیخت.

اوانگیزه این اقدام اش رامبارزه باسانسورودفاع ازآزادی بیان واعتراض به نفوذ بنیادگرایان و فشارآنها برزنان به خاطرحجاب بیان نموده است.

دوستی بلاگ این خانم مصری راشب گذشته برایم فرستاد وامروزتعدادی ازآشنایانی که درکنارم بودند، با دیدن تصویراین خانم جوان به راحتی وساده گی تمام قضاوت کردند که بدون شک این دخترازیک خانواده بی غیرت است واگرپدروبرادری داردبایدهرچی زودترسراش را باچاقو ببرد…

دریک جمع بندی کلی کسانی که درنکوهش اقدام این جوان مصری تاکنون قلم زده اند را می توان به چند دسته زیرتقسیم بندی کرد.

الف: گروهی اقدام این دخترجوان مصری را یک اقدام افراطگرایانه وغیرمسوولانه می داند که هیچ سودی به نفع جنبش دمکراسی خواهی ندارد وباعث رشد اسلام گرایان می گردد.

ب: عده ای این اقدام را توهین به احساسات وباورها وعقاید مردم دانسته که باعث ترس لایه های محافظه کارجامعه مصرازجنبش اصلاحات می گردد.

ج: عده ای می گویند که انتشارعکس های لخت چی ربطی به آزادی خواهی و…. دارد.

د: عده ای این اقدام را به سیاست های – به اصطلاح – اسلام ستیزانه انگلیس وامریکا ربط داده و نوشته اند که این کشورها می خواهند انقلاب اسلامی مصری ها را منحرف کند واین باربه شکل دیگری به اسلام و مسلمانان توهین نمایند.

ه: عده ای دیگری پا را ازاین هم فراترگذاشته وخواهان اجرای شریعت اسلامی وسنگساراین دختر جوان مصری شده اند و دلیل آن را هم تشویق مردم به فسق و فجوروتوهین به ادیان ذکرکرده اند.

اقدام این دخترجوان مصری درست چند روزبعد ازآن صورت می گیرد که حزب “سلفی نور” یکی از کاندیدان زن این حزب را معرفی نمود ودرپوسترانتخاباتی اوعکس یک گل را قرار داد و درپوستر دومی عکس گل را حذف کردند وعکس همسراین نامزد انتخاباتی را قراردادند.

باانتشاراین پوسترانتخاباتی هیچ واکنشی ازسوی محافل مدنی ودمکراسی خواه درمصروکشورهای دیگرنشان داده نشد. این اقدام حزب “سلفی نور” درمصروسکوت محافل مدنی دراین مورد را می توان  اززاویه های مختلف دید.

-         می توان سکوت محافل سکولار و اصلاح طلب را ترس ازنیروهای بنیاد گرای اخوان المسلیمن دانست .

-         می توان دلیل آن را احترام به عقاید وباورهای این حزب واعضای آن دانست و می توان آن را عادی شدن نقض حقوق زن و بی احترامی به زنان درکشورهای اسلامی قلمداد کرد.

شنیدن اخبارشرکت نکردن زنان درانتخابات ونداشتن حق رای و حق رانندگی و حق طلاق وهمچنان  سنگسار وبه بد دادن زنان درکشورهای اسلامی برای اکثرمردم جهان عادی شده است. به خاطرعادی شدن بی احترامی به حقوق زنان است؛ که این اقدام حزب  ”نور” درهیچ نشریه ای انعکاس نکرد. استفاده ابزاری اززنان درانتخابات چیزتازه ای نیست و ما هم همین مشکل را درافغانستان داریم.

 از این که بگذریم، سوال اینجاست؛ زنی که نمی تواند حتی عکس اش را درپوستر تبلیغاتی اش انتشار دهد، وقتی نماینده مجلس شود، چگونه می تواند درکنارمردان به مشکلات موکلینش رسیده گی نماید؟

استدلال های که در بالابه آن اشاره کرده ام هم قابل درنگ است. چگونه می توان قبول کرد که یک حزبی با استفاده ابزاری از یک زن در پوسترانتخاباتی اش عکس شوهر اش را قرارمی دهد و یا اکثر احزاب اسلامی در کوشش اند  قوانینی را به تصویب  برسانند که به مردان حق می دهدهمسران متعدد داشته باشند ویا سنگسار و قطع دست و پا و … را قانونی نمایند.  این مسایل ازنظر بسیاری ها اصلا قابل توجه وافراطی گرایانه تلقی نمی شود و تازه ازهمه مردم هم می خواهند که به این خواسته ها احترام بگذارند ولی انتشارچندعکس لخت توسط یک دختراین همه شروشور را به پا می کند و افراطی گرایانه تلقی می شود.

چراپایه های این دین به نظرمدافعان آن اینقدرسست است که با انتشارچندعکس لخت یک دختر جوان مصری می لرزد و فغان آنها از ایران تا مصر وامریکا را پرمی کند؟

چرامسلمانان باید هراقدامی را توهین به دین تلقی کنند وباتوجه به این که این دخترمصری به صورت روشن می گوید که به دین اعتقاد ندارد ، چرا پذیرش حق انتخاب دین و فکر و راه و روش برای اکثر مسلمانان اینقدر دشوار است؟

چگونه می توان مردی رابا غیرت نامید که درهمه پرسی و یا تصویب قانونی شرکت کند که به شوهر خواهرش اجازه دهد سه زن دیگر بگیرد و یا خواهرش را از مکتب رفتن منع کند و یا …و در فردای پیروزی یک انقلاب خونین همین مساله را شعار بدهد؟

چرا باید هر انقلاب اسلامی بلای جان آزادی های زنان گردد؟

شاخصه های قضاوت ما،درمورد این دختر ازکجا نشات می گیرد؟ چگونه ما می توانیم مبنای قضاوت خود را بر اساس دین و فرهنگ و سنت ها بگذاریم، وقتی خود این دختر علیه همین مسایل شوریده است؟

چرا این مردانی که رگ های غیرت شان با دیدن تصویر لخت یک دختردرانترنت می پندد ازتصور لخت شدن یک دخترنابالغ افغانستانی، ایرانی، عربی و …که هرروز دررسانه ها درمورد ان میخوانیم ،دربستر شادی های پشم الودی چون محسنی و …عریان می شوند تا شهوت حیوانی و مریض گونه آنها را ارضا کند، لحظه به فکر فرو نمی روند؟

علیا خود درجواب مخالفان اش دروبلاگ اش می نویسد:

«نخست درباره زنانی که در آغاز دهه ۷۰ میلادی در دانشکده هنرهای زیبا به عنوان مدل در برابر نقاشان مرد لخت می‌شدند، قضاوت کنید و کتاب‌های هنری را پنهان کرده، مجسمه‌های برهنه را بشکنید، سپس در برابر آینه لخت شوید و بدن‌های خود را که با دید تحقیرآمیز به آن‌ها نگاه می‌کنید به آتش بکشید تا پیش از فرستادن اهانت‌هایی با مضمون تبعیض جنسی به من و نفی حق آزادی بیان من، برای همیشه از عقده‌های جنسی خود رها شوید.»

برهنگی را می توان نمادی از حاکمیت انسان بر تن اش دانست و درجایگاه سموبلیگش دما سنج دمکراسی و ازادی و نبودن سانسوردر یک کشور تعبیرکرد. ازادی و دمکراسی ای که محمد بو عزیزی با اتش زدن خویش در تونس و علیا با عریان نمودن بدن خود در مقابل تکفیر هزاران انسان تحقیر شده که حقارت خود رادر پشت دین وسنت ها پنهان می کنند وازدیدن تصویرتحقیر شده خویش در ایینه  می شرمند ارزومند آن است.

امادرافغانستان چی می گذرد؟ دو هفته قبل خبرسنگسارویا تیرباران شدن مادرودختری را درولایت غزنی شنیدم. مادرو دختری که شوهر و بچه هایش را درسگ جنگی های سالهای گذشته از دست داده و به خاطر پیدا کردن لقمه نانی مجبور به کارهای مختلفی بودند. بگذریم ازاینکه دراین چهارانتخاباتی که درده سال گذشته برگزارشده ونیم ازرای دهندگان را زنان تشکیل می دادند، هیچ زنی نتوانسته به اندازه یک مردی درهمان ولایت رای کسب نماید و دلایل آن هم برای همه روشن است. اخبار مبادله کردن زنان با خر و فروش زنان، بریدن بینی و گوش و اتش زدن زنان و خشونت علیه انها در افغانستان مقام اول را در تمام جهان دارد.

دراعتراضات، شورش ها وانقلاب های که دراین چند ماه اخیردرکشورهای عربی به وقوع پیوست، احزاب مختلف اسلامی کوشش نمودند ازوضعیت سوء استفاده نموده و افکار قرون وسطایی خود را حاکم نمایند و تا جایی موفق هم بوده اند.

-         تونس می خواهد قانون اساسی جدیدی تدوین کند که بر خواسته ازقانون شریعت اسلامی باشد ومصرهم همین مطلب را بارها اعلام نموده است.

-          درلیبی دراولین روزپیروزی انقلاب خونین که مملو ازجنایات ضد بشری و با حمایت کشورهای دیگر صورت گرفت، شورای انقلابی اعلام نمود که چند همسری را به رسمیت خواهد شناخت و قوانین شریعت اسلامی را حاکم خواهد کرد. این می تواند زنگ خطر جدی برای زنان در این کشور باشد و بدون شک زنان اولین قربانیان تحولات اخیردرکشورهای عربی خواهد بود.

قرارگزارش بی بی سی وآمارها وعکس های منتشر شده دررسانه های مختلف دراین چند ماه اخیر نشان می دهد که تعداد زنانی محجب با روسری و چادردرمصر رو به افزایش بوده و گرایش به سکولاریسم درجامعه مصر که ازاوایل قرن بیستم تا نیمه دهه 1970 پیوسته رو به افزایش بوده هر روزکمتر می شود و با سقوط حسنی مبارک گروه های بزرگی ازبنیاد گرایان وهابی و سلفی ازعربستان با امکانات و پول بیشمار به مصرآمده اند.

 درزیرخواندن مصاحبه علیاماجده المهدی دختر مصری را که با “سی ان ان” داشت به شما پیشنهاد می کنم:

اشاره: عکس های نشرشده این دخترعکس های “پارنو” نیست بلکه به شیوه ای عکس های آن عکاس مشهورامریکایی – اسپنسر تانیک- است که علیه مسایل نژادی وجلب توجه مردم به خطر آب شدن یخ های قطب و …کارمی کند و تا هنوزسه فلم درمورد کارهایش ساخته شده است.

گفت ‌و‌گو با علیا ماجده المهدی: (برهنه می‌شوم تا باشم)

برگردان: نون- الف

وبلاگ‌ نویس مصری، علیا ماجده المهدی، این روز‌ها تبدیل به فردی شده که درخاورمیانه و درهر خانه ‌ای نامش به گوش می‌خورد. او هم اکنون یک جنجال جهانی رابرانگیخته است. دلیل این این جنجال عکس‌های برهنه ‌ای است که اوازخود درفضای مجازی منتشر کرده است. از این روتحت پوشش رسانه‌ ای گسترده قرار گرفته و خشم بسیاری را درمصربرانگیخته است.

این کاراوهمچنین لیبرال‌ها را نگران کرده تا مبادا پس ازانتخاب احتمالیهفته آینده، در این کشور برچشم‌ اندازسیاسی آن‌ها تاثیر بگذارد. علیا ماجده المهدی خودش را آتئیست می‌خواند. او پنج‌ماه گذشته را با دوست پسرش زندگی کرده که یک وبلاگ‌ نویس به نام کریم عامر است. کریم سال ۲۰۰۶ به دلیل انتقاد از اسلام و توهین به رئیس‌ جمهورسابق، حسنی مبارک، به چهارسال زندان محکوم شد.

(C N N) گفت‌و‌گوی اختصاصی با علیا ماجده المهدی انجام داده است که در زیر می توانید بخوانید.

سوال: به چه دلیل عکس برهنه ازخودت روی انترنت منتشرکردی و چرا درآن عکس جوراب ساق بلند زنانه مشکی و کفش‌های پاشنه بلند قرمز به پا داشتی؟

علیا ماجده المهدی: پس از اینکه عکسم از روی فیس‌ بوک حذف شد، یکی از دوستان مذکرم ازمن پرسید: آیا می‌توانم عکست راروی توییترمنتشر کنم یا نه؟ من پذیرفتم چرا که اززن بودن خود شرمنده نیستم، آن هم درجامعه ‌ای که زنان درآن چیزی نیستند جزابژه‌های جنسی که هرروز مورد آزارو اذیت مردانی قرار می‌ گیرند که هیچ چیز راجع به سکس واهمیت زن نمی ‌دانند. این عکس برای من نوعی “بیان بودن” است. من بدن انسان را بهترین فضای بازنمایی هنری این موضوع می‌بینم. من عکس را شخصاً با استفاده از تایمر دوربینم گرفتم. رنگ‌های قوی قرمز و مشکی روی من تاثیرگذار بودند.

سوال: درون بدنی که در آن‌‌ عکس برهنه می‌بینیم واقعاً چه کسی هست؟

من می‌ خواهم متفاوت باشم. عاشق زندگی‌ ام و بیش از هر چیزی عاشق هنر، عکاسی و بیان اندیشه‌ های خود از طریق نوشتن هستم. به همین خاطر بود که در رشته مطالعات رسانه‌ها درس خواندم و امیدوارم بتوانم به جهان تلویزیون راه پیدا کنم تا از آن طریق بتوانم حقیقت را به نمایش بگذارم.  در برابر دروغ‌ های بی ‌شماری که هر روز در این جهان بار آن را بر دوش می‌کشیم، من تصور نمی ‌کنم که تنها راه بچه ‌دار شدن و ازدواج باشد، من فقط به عشق باور دارم.

سوال: واکنش والدین مسلمان شما چه بود؟

احساس آن‌ها نسبت به زندگی با دوست پسرت بدون آیین ازدواج چیست؟

آخرین بار ۲۴ ساعت پیش با آن‌ها حرف زدم. مایلند که از من حمایت کنند و به من نزدیک ‌تر شوند؛ خصوصا پس از انتشار عکس‌ها، اما هنوز هم “کریم” را متهم می‌ دانند که من را شست ‌وشوی مغزی داده است. اما او تمام مدت از من حمایت کرده است. من چندماه پیش به خاطر این‌ که والدینم سعی کردند زندگی‌ ام را از طریق عدم پرداخت شهریه دانشگاهم کنترل کنند، از “ای‌ یوسی” دانشگاه آمریکایی قاهره اخراج شدم.

سوال: رسانه‌ها به تو می‌ گویند انقلابی؛ اما تو در ماه فوریه در طول مدت ۱۸ روزِ انقلاب در میدان تحریر نبودی. آیا جدا از عکس برهنه ‌ای که در فضای مجازی گذاشتی، روحیه سیاسی در تو وجود دارد؟

من هرگز سیاسی نبوده ام. بار اول در روز ۲۷ ماه مه ‌به تظاهرات پیوستم چرا که احساس می‌ کردم به حضور و تصمیم‌ گیری من نیاز هست. باید آینده مصر را عوض می‌کردیم و از این رو دیگر ساکت نماندم. اینجا لازم است که روشن کنم من جزئی از جنبش ششم آوریل (گروهی سیاسی در مصر که از پیشروان انقلاب در مصر بودند) نیستم چرا که اخیراً شایعاتی در این زمینه توسط حزب دموکراتیک ملی مبارک شنیده می‌شود. آنها می‌خواهند روی بازخوردهای عکس سرمایه‌گذاری کنند.

من از زن بودن خود شرمنده نیستم، آن هم در جامعه‌ ای که زنان در آن چیزی نیستند جز ابژه‌های جنسی که هر روز مورد آزار و اذیت مردانی قرار می‌گیرند که هیچ چیز راجع به سکس و اهمیت زن نمی‌ دانند. این عکس برای من نوعی “بیان بودن” است.

چیزی که مرا شگفت‌ زده کرد بیانیه جنبش ششم آوریل بود که در آن مشخص کرده بودند که علیا ماجده المهدی جزئی از سازمان ما نیست و اینکه آن‌ها آتئیسم را اصلاً قبول ندارند. کجاست آن لیبرالیسم و دموکراسی ای که مدعی‌ اش بودند؟ آن‌ها برای جاه‌ طلبی‌های سیاسی خود تنها آنچه را می ‌گویند که جامعه می‌خواهد.

سوال: نظرشما راجع به آزمایش اجباری باکره گی چیست که ارتش مصر از ده‌ها دختری می‌گیرد که در میدان تحریربازداشت شده اند؟

به اعتقاد من این موضوع دقیقاً نوعی تجاوز است. در درجه اول آن ارتشی‌هایی که این تست را انجام می‌دهند باید مجازات شوند چرا که بدون رضایت دختر‌ها چنین کاری را انجام داده‌اند، اما به جای آن دختر‌ها باید شرمنده باشند و بسیاری از آن‌ها به اجبار سکوت کنند.

سوال: آیا در این انقلاب جنسی، تو سکس ایمن را هم تجربه کردی؟

اغلب مصری‌ها درباره سکس پرده ‌پوشی می‌ کنند، چرا که با این تفکر بزرگ می‌ شوند که سکس چیز بدی است و کثیف است و در مدارس هیچ حرفی از سکس زده نمی‌ شود. سکس برای اکثریت فقط مردی است که از زنی استفاده می‌کند و هیچ ارتباطی بین آن‌ها نیست و بچه‌ها تنها بخشی از این معادله ‌اند.

برای من اما سکس بیان احترام است؛ دغدغه ‌ای برای بیان عشق که در سکس جمع می‌ شود تا هر دو طرف را راضی کند. من سکس ایمن را تجربه کرده‌ ام، اما قرص نمی‌ خورم چرا که مخالف سقط جنین هستم. از دست دادن بکارتم در سن ۱۸ سالگی برای من همراه با لذت بود، چرا که با مردی بودم که عاشقش بودم و ۴۰ سال از من بزرگ‌ تر بود. کریم عامر مرد دوم زندگی من است و دومین عشقم.

سوال: وضعیت زنان را در “مصر جدید” چطور می ‌بینی و آیا اگر انقلاب به موفقیت نرسد کشورت را ترک می‌ کنی؟

من ابداً نسبت به انقلاب مثبت فکر نمی‌ کنم تا زمانی که شاهد فوران یک انقلاب اجتماعی نباشیم. زنان زیر سایه اسلام تنها ابژه‌هایی برای استفاده خانگی‌اند، اما من جایی نمی‌ روم و تا آخر علیه تبعیض‌ها خواهم جنگید. زنان بسیاری حجاب به سر می ‌کنند تنها به خاطر فرار از آزار و اذیت هنگام راه رفتن در خیابان‌ها. من از این متنفرم که جامعه به روی همجنس‌ گرایان برچسب غیرعادی می‌گذارد. تفاوت که غیر عادی نیست!

سوال: برنامه آینده‌ات با کریم چیست و فکر می‌ کنی ادامه کلنجار رفتن با این گرفتاری جدید بدنامی برایت سخت باشد؟

دراین ماجرا پی بردم که دوستانم واقعاً چه کسانی هستند و کریم را دارم که مرا عاشقانه دوست دارد. او به عنوان ناظر رسانه‌ ای مشغول به کار است و من نیز به دنبال کار می‌گردم. از چیزهای ساده در زندگی استقبال کرده‌ ام و به هر کلمه‌ ای که می‌ گویم اعتقاد دارم. دوست دارم در خطر زندگی کنم و تحت فشار همه تهدید‌ هایی باشم که به گوشم می ‌رسند تا آنجا که آزادی واقعی ‌ای را به دست بیاورم که همه مصری‌ها برای آن می‌جنگند و روزانه برای آن می ‌میرند.

منبع: (سی‌ ان ‌ان)

]]> http://kawagharji.wordpress.com/2011/11/21/%d9%87%d9%86%d8%b1%d8%a8%d8%b1%d9%87%d9%86%d9%87-%d8%af%d8%b1%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%b4-%d8%a2%d8%b2%d8%a7%d8%af%db%8c-%d9%85%d8%b5%d8%b1%d9%88%d9%85%d8%a7-%d8%a7%d9%81%d8%ba%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa/feed/ 0 kawa gharji http://kawagharji.wordpress.com/2011/11/03/%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a7%d9%85-%d8%a2%d8%aa%d8%b4-%da%af%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%b3%d8%aa-%e2%80%a6-%d9%85%d9%87%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86-%d8%ab%d8%a7%d9%84%d8%ab/ http://kawagharji.wordpress.com/2011/11/03/%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a7%d9%85-%d8%a2%d8%aa%d8%b4-%da%af%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%b3%d8%aa-%e2%80%a6-%d9%85%d9%87%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86-%d8%ab%d8%a7%d9%84%d8%ab/#comments Thu, 03 Nov 2011 23:09:29 +0000 Kawa Gharji http://kawagharji.wordpress.com/2011/11/03/%d8%ae%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a7%d9%85-%d8%a2%d8%aa%d8%b4-%da%af%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%87-%d8%b3%d8%aa-%e2%80%a6-%d9%85%d9%87%d8%af%db%8c-%d8%a7%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86-%d8%ab%d8%a7%d9%84%d8%ab/ ]]> خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز

هر طرف می سوزد این آتش

پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود

من به هر سو می دوم گریان

در لهیب آتش پر دود

وز میان خنده هایم تلخ و خروش گریه ام ناشاد

از درون خسته ی سوزان

می کنم فریاد ، ای فریاد ! ی فریاد

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم

همچنان می سوزد این آتش

نقشهایی را که من بستم به خون دل

بر سر و چشم در و دیوار

در شب رسوای بی ساحل

وای بر من ، سوزد و سوزد

غنچه هایی را که پروردم به دشواری

در دهان گود گلدانها

روزهای سخت بیماری

از فراز بامهاشان ، شاد

دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب

بر من آتش به جان ناظر

در پناه این مشبک شب

من به هر سو می دوم گریان

ازین بیداد

می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش

آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان

و آنچه دارد منظر و ایوان

من به دستان پر از تاول

این طرف را می کنم خاموش

وز لهیب آن روم از هوش

ز آندگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود

تا سحرگاهان ، که می داند

که بود من شود نابود

خفته اند این مهربان همسایگانم

شاد در بستر

صبح از من مانده بر جا

مشت خاکستر

وای ، آیا هیچ سر بر می کنند از خواب

مهربان همسایگانم از پی امداد ؟

سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد

می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

من دراین یاداشت های کوچک قصد این را ندارم ،تا به بررسی صحت و سقم کارکرد های احزاب مختلف سیاسی و نظامی -گروه های مختلف مجاهدین بپردازم. بلکه فقط می خواستم چند نکته را برای اقای مامون و دیگر افراد وابسته به وزارت امنیت و اطلاعات و احزاب جهادی  که به خاطر دسترسی شان به اسناد محرمانه اثاری را در مورد جنگ ها و شخصیت های جنگ سالار این چند دهه گذشته منتشر می کنند عرض نمایم. البته این به این معنا نیست که من درمورد آن افراد نظرو تحلیلی نداشته باشم بلکه به خاطر آن است که دراین یادداشت ها مجال بحث درمورد آن شخصیت ها و احزاب شان نیست.

تاریخ نویسی و کارتحقیقی اکادمیک وعلمی باید قبل ازهمه ناجانبداری و عینیت گرایی و مستند وغیر ایدیالوژیک بودن خود را نشان دهداما متاسفانه درافغانستان ازسالها بدین سو تعداد اندک کتابی که به نشررسیده همه به شکلی خواسته و یا ناخواسته، و گاهی آگاهانه ذهنیت و پیش تصورات راوی و مورخ را بیان داشته است. مخدوش کردن آگاهانه و عمدی اسناد تاریخی را هجوم به حافظه تاریخی وجمعی ملت ها تعریف می کنند.

 دوران حکومت استالین درشوروی سابق نیز کتاب تاریخ حزب کمونیست شوروی را پس ازهر مبارزه درون حزبی بازنویسی و شخصیت ها و جناح های شکست خورده را ازتاریخ اخراج یا بدنام می کردند.

درچین عکس رسمی سران حکومت درمراسم خاک سپاری مائو تسه دون چند ماه پس ازمرگ او جمع آوری و بازسازی شد. درنسخه جدید «گروه ۴ نفره»، از جمله زن مائو، که در مبارزات درون حزبی شکست خورده بودند، از عکس حذف شدند.

اما افغانستان نه چین است و نه هم روسیه و درچنین شرایطی که حساسیت های قومی و زبانی در افغانستان به اوج خود رسیده، کوچکترین عمل نسنجیده می تواند عواقب بدی را برای داشتن همزیستی و تعامل دوباره به هم بزند.

مخالفین مسعود باید قبول نمایند که جنگ های آزادی خواهانه مسعود در زمان حمله روس ها به افغانستان برای همه افغانستانی ها قابل قدر و ستایش است وافتخاراین جنگ ها تنها برای مسعود نیست بلکه افتخارتمام مردم افغانستان است که با دادن خون و زندگی درمقابل روس ها ایستادند وبه همین شکل دوستداران مسعودباید قبول نمایند که کوشش مسعود برای درانحصار دراوردن قدرت در زمان اقتدارش درکابل وجنگ های داخلی و حمله به افشاروقتل 12 هزارزن و کودک جنایاتی است که هیچگاه ازحافظه تاریخ پاک نخواهد شد. تمام احزاب جهادی افغانستان به شکلی وابسته و اله دست کشورهای خارجی بوده اند. هیچ یکی از احزاب جهادی افغانستان مستثنی نیست. اینکه دریافت کمک های شورای نظار از کشورهای ایران و هند و روسیه را آقایان مثل مامون می خواهند به شکلی توجیه نمایند جایی را نخواهد گرفت. حزب وحدت هم از ایران کمک می گیرد و شورای نظارهم ،ولی کمک گرفتن حزب وحدت از ایران را به سوی پایگاه های اطلاعاتی ایران در بامیان نوشتن و کمک های ایران به شورای نظار را کمک به دولت جمهوری اسلامی افغانستان قلمداد کردن فقط از دست یک تاریخ نویس حزبی می تواند بربیاید. ازانصاف به دور است که ما بیایم سیاف و محسنی و گلبدین و خلیلی و اکبری و دوستم و …همه را نوکر کشورهای خارجی بنامیم و دراین میان تنها از مسعود به عنوان گل سر سبد و تندیس بلند بالای ازادی تقدس اش کنیم.

اقای مامون می تواند در کنار استفاده از اسناد محرمانه سازمان جاسوسی شورای نظار از ارشیف فصل نامه تحولات چاپ ایران که در مورد کمک های ایران به احمد شاه مسعود است نیز استفاده نمایند و درضمن به مصاحبه های دپلومات های ایرانی که در نشریه های مختلف داخل  ایران و انترنت نشر شده توجه کنند. جعل تاریخ و چتل نویسی های که توسط افرادی مانند اعظم سیستانی در سایت های مختلف انترنتی نشر می شود  نباید این ذهنیت را به نویسندگان غیر پشتون بدهند که انها هم عکس العمل مشابه نشان داده و خود را منفور اکثریت ملیت های ساکن افغانستان نمایند.

تحلیل و سخنانی را که اقای مامون از تجزیه افغانستان و تشکیل یک کشور مستقل به نام هزارستان از ان یاد می کنند به جز از زبان مامون در هیچ جای دیگری نوشته نشده و حتی خود رهبران و قوماندان های حزب وحدت از ان خبر ندارند.

اینکه کشورهای همسایه افغانستان مانند ایران و پاکستان و … در قضایای افغانستان دخیل بودند همه می دانند ولی حالا وظیفه هر کس است تا گام های مئسولانه تر بردارد و برای ایجاد یک تاریخ مشترک و قابل قبول که برخواسته از واقعیت ها،  شفاف و مستند و بدون تعصب های حزبی و قومی باشد بکوشد و راه را برای همزیستی و نظام دمکراتیک در اینده فراهم نمایند. قبال یاداوری می دانم که ما در صورت اینکه نتوانیم روی یک تاریخ و یک گذشته قابل قبول به توافق برسیم هیچگاه نخواهیم توانست که درباره مسایل اینده به نتیجه برسیم و همین خود یکی از مشکلات بزرگی فراه روی داشتن یک نظام ملی درافغانستان است .

جايی که دمکراسی نباشد و اطلاعات درانحصارعده ای محدود باشد ازحافظه تاريخی نيز خبری نخواهد بود و در آنصورت برای دروغپردازان بسيار راحت خواهد بود تا زمستان سرد و تاريک جند دهه پيش را بهار، و جهنم را بهشت توصيف کنند.

نوشتن درمورد جنگ های خانمانسوز چنددهه گذشته درافغانستان و قتل مسعود و دیدگاه های مخالفان و موافقان آن درچنین شرایطی کارساده یی نیست. آن هم برای منی که هیچ گاه عضو احزاب سیاسی و حزبی و استخباراتی نبوده ام و ازنظر سنی هم این امر برایم ناممکن بوده، قدری مشکل است . اما با نگاه به این ده سال گذشته به آسانی متوجه می شویم که هرآدم لمپنی که خواسته است به شکلی خود را به مقام و منزلتی و چوکی یی برساند به تعریف و تمجید ازمسعود و دیگر شخصیت های کشته شده و درگیر درجنگ های کنونی که فعلا هم بازمانده گان شان اختیار دارامنیت عامه استند ،برخواسته و تعریف و تمجید ازاو به یک مد تبدیل شده است.

رهبران مختلف جهادی افغانستان که سالها با همدیگر درجنگ و جدل بوده اند و نتایج آن کشته شدن هزاران انسان بیگناه و آواره گی میلیون ها تن ازهموطنان ما را در پی داشته، با فرارسیدن سالگرد کشته شدن مسعود گرد هم می آید و با کلمات قلبه و سلمبه و با صفاتی چون سردار شهید، علمبردار آزادی،  عدالت خواه ، شهید راه حق و شیر و شکر و چاکلیت مینو …..سخنرانی می کنند. در حالیکه اگر ده متر آن طرف ترازمحل برگزاری محفل را نگاه کنند،خرابه های سگ جنگی های شان تا هنوز به جا مانده و ادم را به این فکر می اندازد که اگر تمام شما این همه صفات خوب را داشتیدپس این جنگ ها به خاطر چی بود؟

می گویند که ما مرده های بد و زنده های خوب نداریم و همین مساله نشان می دهد که مردم افغانستان در مجموع بیش از آنکه شخصیت پرور باشند شهید پرور، شخصیت کش استند.

در این چند دهه گذشته به خاطر وضعیت اسفبار جاری درافغانستان، بسیاری ازافراد فعال درعرصه های مختلفی سیاسی و فرهنگی و اجتماعی به خاطر وابسته گی های قومی، فکری، نژادی ، قبیلوی  و ناسیونالیستی جذب احزاب و سازمان های سیاسی و نظامی شدند که هیچگاه به منافع تمام مردم و ملیت های مختلف ساکن افغانستان نمی اندیشیدندو با سقوط طالبان و امدن امنیت نسبی درافغانستان تعداد زیادی از این فعالان باردیگر وارد میدان شدند و به شکل های مختلفی به همان مسایل گذشته دامن زده اندو کوشش نموده اند واقعیت ها را وارونه جلوه دهند.

از کشته شدن مسعود زمان درازی نمی گذرد و جنگ های چندین ساله او با روسها و به دنبال آن جلب حمایت روس ها و جنگ های میان گروهی و کوشش برای انحصار قدرت برای همه معلوم است.اما کوشش نمودن افرادی مانند رزاق مامون که مسعود را می خواهند مانند فرشته جلوه دهند و مخالفان مسعود که، او را به عنوان قاتل و راهزن ودزدگردنه گیر و سنگ فروش معرفی می کند می تواند زمینه  بسیاری از مسایل را که می تواند راه ها را برای ملی سازی تاریخ ، وحدت ملی و داشتن یک نظام دمکراتیک ملی و نفرت از نژاد پرستی هموار کند می گیرد.

گذشته های تاریخی درکنار اینکه هویت ملی ما را می سازد، رفتار های اجتماعی کنونی ما را نیز تحت تاثیر خود قرار می دهد و درصورتی که ما نتوانیم روی مسایل گذشته خود توافق داشته باشیم هیچگاه نخواهیم توانست درمورد مسایل اینده به توافق برسیم.

 به طورمثال وقتی ازاحمد شاه مسعود به عنوان قهرمان ملی یاد می شود و خیایان ها را به نام این شخص نام گذاری می کنند همین نام برای بسیاری ازملیت های دیگری ساکن افغانستان مانند توهین تلقی می شود و درصورت اهانت به مسعود یعنی اهانت به تمامی افرادی که از اوخوشش می اید و یا به همین شکل در مورد عبدالرحمن خان و….

تاریخ افغانستان و جنگ های این چند دهه گذشته بیش از آنکه قصه یاجوج و ماجوج باشد سرگذشت زندگی و بدبختی و اواره گی میلیون ها انسان است و نوشته های آقای مامون جدا از اینکه ازنظر علمی نادرست است  و تنها منابعی را که ایشان در این کتاب از ان نقل قول می گیرد، سازمان استخبارات شورای نظار و چند نقل قولی هم از احمد رشید خبرنگار پاکستانی است، راه ها را برای درک واقعیت جنگ های چند سال گذشته و رفتارهای احزاب های مختلف جهادی نیز می گیرد.این کتاب تنها نام اش نقش ایران در قتل مسعود است اما محتوای کتاب در مورد بسیاری از جنگ های است که در دوران مسعود اتفاق افتیده .

 نمونه یی از تکنیک های  را که مامون در این نوشته ها به کار برده این است:

مبالغه در ستایش یکی و نکوهش دیگری . شکست های یکی از احزاب سیاسی را به خاطر خوش قلبی و مظلومیت آن و پیروزی های دیگری را که اگرچند در یک جنگ داخلی هیچ برنده ای وجود ندارد ،نسبت دادن به کمک خارجی .

دربسیاری ازمواقع وقتی مسایلی می تواند بیشتر ازاین نام شورای نظار را دراذهان عامه بد نماید آقای مامون به سادگی تمام از ان می گذرد و فقط در دو یا سه جمله قضیه را حل و فصل می کند.

تمام منابعی را که نویسنده از آن نقل قول می کند سازمان جاسوسی شورای نظار است.

ما در صورتی می توانیم در مورد گذشته به توافق برسیم که واقعیت ها را آن طور که است و از یک چشم دید کامل نه از یک زاویه کوچک ببینیم و بیان نمایم. اکثر این رهبران جهادی ارزشی آن را ندارند که ما توجیه گر خشونت و خشونت گرایی آنها باشیم. شاید این نوع توجیه گرایی برای زمان محدودی بتواند ما را به آب و نان و شهرتی برساند اما ضربه بزرگی به ایجاد وحدت ملی و تاریخ ملی خواهد زدو شهرت همیشه گی هم برای کسی ببار نخواهد آورد.

ادامه دارد…

بحران های اقتصادی دراروپا و نیازبه نیروی کاریکی ازدلایل اصلی مهاجرپذیری کشورهای اروپایی می باشد که این نیاز با روپوشی به نام حقوق بشر و دیگر کنونسیون های بین المللی پوشیده می شود. زمانی نیزکه نیازبه نیروی کارجدید دراین کشورها فروکش می کند، اقایان مثل ساراکوزی درفرانسه و دیوید کامرون درانگلیس وانگلا مرکل درالمان ازشکست همزیستی فرهنگی و تعامل اجتماعی حرف می زنند. هفته گذشته ساراکوزی دریک نشست تلویزیونی ازشکست همزیستی و تعامل فرهنگی درفرانسه سخن گفت و به دنبال آن درنشست امنیتی مونیخ دیوید کامرون نیزبه همین مساله اشاره نمود و افزود که مدارای انفعالی درمقابل فرهنگ ها درانگلستان به گستاخی تروریسم اسلامی منجر شده و این سخنان را زمانی ایراد می کرد که انگلا مرکل صدراعظم المان عین همین سخنان را چند ماه قبل ترازآن در سخنرانی ” شکست تعامل فرهنگی” و همزیستی درالمان ابراز کرد.

اعتصاب غذای یک پناهجوی کرد در ناروی

اگر به سخنرانی های این سه نفر گوش دهید متوجه می شوید که چند دلیل عمده ای را که آنها با استناد به آن قوانین سخت گیرانه مهاجرت و مهاجر ستیزی را می خواهند توجیه نمایند چنین خواهد بود:

1-حفظ فرهنگی بومی

 2-ورود مهاجرین ضربه بزرگی به اقتصادی ملی وارد می کند و دولت فقط قادربه حمایت از کارگران داخلی است.

 3-مبارزه با تروریسم و حفظ امنیت داخلی.

 فرهنگ یک مقوله ایستا وجامد نیست. تعریف های متعددی ازفرهنگ وجود دارد ویکی ازاین تعریف ها، فرهنگ را عقل و ادب ورعایت حد و اندازه هر چیز می داندو دسترسی به عقل و ادب ایجاب می کند که مجموعه های از فضایل و هنرها و دانشهاو نیروهای اخلاقی و روحی تبین شود. همزیستی فرهنگی می تواند باعث انتقال تجارب و درنتیجه بالندگی فرهنگ گردد. جهان هرکس به اندازه شناخت همان فرد ازفرهنگ های مختلف این جهان است و دراین جهان هیچ کسی نمی توان ادعا کند که فلان ملتی فرهنگ یک دست دارد. هیچ کسی نمی تواندتاثیر نویسنده های الجزایری را در ارتقا فرهنگ و ادبیات و شعر فرانسه انکار کند و …مثال های دیگر .

 ورود مهاجرین نه تنها ضربه به اقتصاد ملی می زند بلکه به خاطر نیروی ارزان کارباعث رشد اقتصادی می گردد. کارگران کشورهای اسیایی هیچ گونه تجربه تشکیلات و سندیکا های کارگری را ندارند و به همان خاطر ازیک جانب گرفتار رقابت منفی با کارگران بومی می گردد و ازجانب دیگر مورد استثمارکارفرمایان قرارمی گیرد.کارفرمایان نیز برای پنهان نمودن شیوه ظالمانه تولید کارگران بومی را علیه مهاجران بر می انگیزد. درمورد اینکه مهاجرین مسلمان تشکیلات و جمع های خود را دارند نمی توان چشم پوشی کرد. اکثر مهاجرین کشورهای اسلامی مانند پاکستان و سومالیا و ….درهمین کشورهای اروپایی باهمان فرهنگ ارتجاعی و فاشیسم اسلامی خود زندگی می کنند. پاکستانی هابا وجود اینکه سالهای زیادی را درهمین ناروی به سرمی برندتا هنوز نخواسته اند ذره ای از بینش ارتجاعی شان بگذرند. تا هنوزبرای مهاجرین نسل دوم و سوم پاکستانی حرف زدن و دوستی وازدواج با یک فردغیر پاکستانی گاهی قتلهای ناموسی را در پی دارد و… اما ترس ازاسلامیزه شدن اروپا با درنظر داشت اینکه همین کشورها ازحامیان اصلی تندروان مسلمان برای مقابله با ایدیالوژی کمونیسم درزمان بعد ازجنگ جهانی بودند و حالا نیز کماکان مهاجر می پذیرند، تا این حد جدی نیست بلکه صرفا برای جمع نمودن رای درانتخابات و دستاویزی برای تصویب قوانین سخت ترمهاجرپذیری وبه حد اقل رسانیدن دستمزد تمام کارگران ومنحرف نمودن ذهن کارگران بومی ازمشکلات نظام کنونی این کشورها است.

کشورناروی نیز دراین اواخر قوانین سخت تری را درمورد پذیرش مهاجرین تصویب کرده است. این قوانین شامل حق کار، الحاق خانواده و ازدواج، حق تحصیل برای پناهنده ها ، و اعطای پناهندگی می باشد. قوانین سخت گیرانه ناروی گاهی موجب اعتراض ها واعتصاباتی درگوشه و کنارناروی می گردد که دولت کوشش درخاموش نگهداشتن و عدم درز آن به رسانه های جمعی دارد. از مدت دوهفته بدین سو یکی از پناهجویان کرد به خاطر اعتراض به عدم رسیدگی و رد تقاضای پناهندگی اش ازطرف دولت ناروی دهان اش را دوخته و اعتصاب غذا کرده است. اما تا هنوز هیچگونه عکس العملی از جانب مقامات مسوول در این زمنیه انجام نشده و چنانچه خود این پناهنده می گوید” مسولین کمپ در اول کوشش داشتند مرا بیمار روانی معرفی کند وچند روزی را در بخش روانی بیمارستان بودم و انها خبرنگاران را به این بهانه اجازه ورود و مصاحبه نمی دادند…

درگزارشی که دراین مورد ازطرف بی بی سی نشر شده، طالبان تروریست را یک جنبش محافظه کارنامیده که نشان دهنده نفوذ قوم گرایان دراین ارگان خبری است.

این خبردرحالی ازطرف فاروق وردک اعلام می شود که درچند ماه گذشته ،طالبان مانند قبل به حملات انتحاری وتهدید مردم به خاطر همکاری با دولت و حمله به مکاتب و قتل معلمان ادامه داده و اگرچندبه وسعت سالهای قبل نبوده که دلایل آن را نه دراهلی شدن طالبان که بیشترا به خاطرحملات ناتو و قتل و دستگیری رهبران آنها می توان سراغ گرفت.

طالبان بارها ازطریق رسانه های مختلف ملی و بین المللی گفته اند که مساله اموزش زنان برای طالبان برای فعلا اولیت ندارد ودرصورت حاکم شدن طالبان برافغانستان، مانندسالهای دوران حاکمیت شان، خواهان برقراری قوانین شریعت و قرآن و سنت محمد است.

تعبیرو تعریف طالبان ازاسلام و خود قوانین شریعت اسلامی برای همه دنیا معلوم است که دربهترین حالت آن حکومت جمهوری اسلامی ایران می باشد که همین حالا هر روزه مخالفت رهبران آنها با تدریس بسیاری ازعلوم انسانی، روی نشریات آن کشور را سیاه کرده است و دربدترین اش نیز همان دوران سیاه طالبان خواهد بود که مردم ازکوچکترین حقوق انسانی خود ازهرنظر برخوردار نخواهند بود.

تلاش برای ایجاد صلح درافغانستان کارنیکی است اما خاک پاشیدن به صورت مردم و سفید جلوه دادن یک سیاه مادرزاد کار درستی نیست.

دراین ماه های اخیربا تشدید شدن حملات ناتو وامریکایی هاکه منجر به دستگیری بسیاری ازرهبران طالبان و کشته شدن تعداد زیادی از فرماندهان آنها در ولایات مختلف افغانستان شده و طالبان دیگر توانایی مقاومت رادربرابر حملات ناتو ندارد، تعداد زیادی ازحلقات قوم گرا دردرون دولت افغانستان  به شکلی ازطالبان حمایت می کند و گاهی تعریف های از طالبان می دهند که اصلا با رفتارو اعمال طالبان جور درنمی اید.

رئیس جمهور افغانستان گاهی ازامریکایی ها می خواهد که حملات شبانه شان را علیه طالبان متوقف کند و وزیر معارف افغانستان طالبان راحالا یک جنبش محافظه کاری می خواند که دیگرمخالف اموزش و کار زنان و دختران نیست و وزیر دفاع افغانستان می گوید که طالبان یک جنبش تعریف شده ای نیست و به شکلی یک جنبش مقاومت مردمی است. تعدادی نیز طالبان را به عنوان یک جنبش قوی جار می زنند تا به شکلی دنیا را متقاعد نمایند که با آنها مصاحله صورت گیرد.

اما درمقابل طالبان تمام این ادعا را رد می کندو اعمال شان درمناطق تحت کنترول شان نشان می دهد که هیچگونه پابندی به حقوق بشرندارند و سربریدن و قتل وغارت به کارروزمره انها تبدیل شده است.

جنگ با طالبان یگانه راه آوردن صلح دایمی در افغانستان است. درهمین شرایطی که بسیاری از رهبران طالبان درزندان ها به سر می برند و یا به قتل رسیده اند ،برای ریشه کن کردن این جنبش تروریستی اقدامات بیشتر نظامی باید صورت گیرد.

چاپ مجدد این کتاب ها برای سومین بارودرفاصله زمانی نه چندان زیاد ازهم ، نشان دهنده علاقمندی وافرهموطنان مادرداخل وخارج به تاریخ گذشته کشورشان بوده وجای امیدواری است.

هرکتاب برای نویسنده اش مثل فرزندی می ماند ونویسنده با هرچاپ مجدد آن سعی درکامل نمودن آن کتاب به حد توان خود می کند و چنانچه نویسنده درمقدمه کتاب هانوشته است، دراین چاپ جدید ازاشتباهات  تایپی خبری نیست و این را می توان درلابلای کتاب به خوبی مشاهده کردودرجلد دوم ان نیزاضافاتی صورت گرفته است.

زبان ساده و روان این کتاب ازدیگرمزیدهای آن است که هرخواننده بی توجه به سن و سال وسطح سواد ازآن می تواند استفاده نماید. گرد آوری تمام آن منابعی  که درکتاب به کاررفته بدون شک کار سخت وحوصله مندی زیادی می خواهد که دراین عصربی حوصله گی ، نشان دهنده سخت کوشی نویسنده و تعهد ایشان درمقابل مام وطن است.

گرچه نویسنده درمقدمه کتاب می نویسد که ،هدف ایشان نوشتن تاریخ افغانستان نیست، بلکه توجه به نتایج اسفبارحمله اعراب درفروپاشی کاخ بلند هویت تاریخی و ملی و فرهنگی وآئینی افغانستان است که کمتر به آن پرداخته شده، اما اسناد جمله آوری شده دراین دوجلد کتاب این اثررا یک اثرتحقیقی تاریخی می سازد که برخلاف تاریخ نگارانی که درمورد افغانستان نوشته اند اززاویه ای دیگری به تاریخ افغانستان پرداخته وازدید دیگری که دراین هزاروچهارصد سال درافغانستان ممنوع بوده، نگاشته شده است.

قبلا نویسندگانی چون شجاع الدین شفا وداکترانصاری و علی دشتی و… نیزبا همین دید درمورد اسلام کتاب های زیادی نوشته اند، ولی نوشتن چندین جلد کتاب دراین مورد توسط آنها هیچگاه نمی تواند به معنای ختم کلام باشد.انهم درشرایط کنونی که قرائت های مختلف اسلامی و احزاب مختلف آن و فرقه های مذهبی، کشور ما را به جهنم تبدیل نموده اند و تروریسم مذهبی دنیا را تهدید می کند.

اسلامی که برای هرچیزوهرمورد حکمی اماده درتمام این هزار وچهار صد سال دربغل خود داشته و به بسیاری ازچیزهای که حکم می کند ازپایه براش می اندازد وهمان مورد را به هزاروچهارصد سال قبل ازامروز برمی گرداند، حرفهای زیادی برای نوشتن و گفتن دارد و قلم اقای راوش و دیگر کسانی را که دراین مورد می نویسند پربارترخواهانم.  

ازطرف دیگراین کتاب تفاوت های با نوشته های آن نویسنده گان دیگر دارد که ازجمله آن می توان به این اشاره کردکه این کتاب فقط درمورد حمله اعراب برحدود وجغرافیای کنونی خراسان ویا افغانستان نوشته شده است. و می تواند به عنوان منبع خوبی برای نسل جوان وعلاقمندان به تاریخ افغانستان قرارگیرد.

نوشتن درمورد هویت تاریخی و آئینی و فرهنگی کشور کار نیکی است ولی صبر زیادی می خواهد تا به برنشیند و نتیجه دهد. کشورهای اسیای میانه که زیر تسلط روس ها بودند واگرچند ازنظرزمانی و مدت این سلطه اصلا با حاکم بودن فرهنگ عربی درکشورما قابل مقایسه نیست ومبارزه این کشورها برای احیای هویت گذشته شان درطی این بیست سال حرفهای زیادی برای گفتن دارد.

تسلط روس ها براسیای میانه موجب ازبین رفتن فرهنگ های کوچک و بزرگ زیادی شد وحتی زبان های چون قره قلپاقی و .. عملا از بین رفت و درطی این بیست سال کوشش ازجانب دولت ومردم این کشورها برای احیای هویت شان تا هنوز نتیجه زیادی نداده است. بنا برگشت به گذشته برای افغانستان و ان هم به فرهنگ و آئین هزار وچهار صد سال قبل اگرنه محال، مبارزه طولانی و زمانی به همین اندازه را خواهان است که خودش اما و اگر های زیادی دارد. آن تاریخ گذشته انقدر برای مردم دور است که دیگرازبلخ و بامیان تنها نامی مانده و بسیاری ازمردم حتی تلفظ درست واژه زرتشت را نمی داند.

تاکید های متواتر نویسنده برجنبه های اقتصادی حمله اعراب به افغانستان وغنیمت های جنگی و کنیزوبرده که محرک اصلی بسیج اعراب برای حمله به کشورهای دیگر وافغانستان بوده یک امر معلوم داراست که اگرچند سیاه نگاران اسلامی همیشه این لشکر کشی ها را درراه خدا و فی سبیل الله آورده اند. شعارهای چون الله و دمکراسی وکمونیسم فقط دلایل خردپسند برای پوشانیدن جنبه ها و منافع اقتصادی جنگ درتمام طول تاریخ  توسط جنک افروزان بوده و فعلا هم است. اعراب به نام الله امدند و جنایت کردندو تا هنوز جنایت شان را ادامه می دهند و انگلیس به نام حمایت ازیک حرامزاده تاج و تخت و روس های برای پشتیبانی ازکمونیسم و امریکا به نام دفاع از دمکراسی و ازادی امدند و اولین قربانیان شان همان الله و کمونیسم و دمکراسی در این کشور بود.

این کتاب وکتابهای دیگری که با همین دید به مساله حمله اعراب به افغانستان و ایران می پردازد وازتاریخ پیش ازاسلام افغانستان، یا به گفته آقای راوش ازآن کاخ بلند هویت تاریخی و فرهنگی و آئینی به افسوس یاد می کند سوالهای زیادی را نیزمی تواند درذهن خواننده خلق کند که چگونه اعراب توانستند درمدت ده یا بیست سال بعد ازمرگ عمرامپراطوری شان را از شام تا خجند وهند گسترش بدهند؟

چگونه اعراب بیابان گرد وغیرمتمدن توانستند این دین را به مردم متمدن این سرزمین ها دراین مدت کم بقبولاند و با کدام زبان توانستند دین شان را تشریح نماید؟ تنها شمشیر ومالیه و جزیه نمی تواند دلیلی برای قبول نمودن این دین توسط مردم این سرزمین های جنگ دیده باشد. مردم این سرزمین پیش ازاسلام نیز برای دولت مالیه می پرداختند وعبادتگاه های زرتشتی نیز سهم بزرگی ازاین مالیه می بردند و اصولا امپراطوری ساسانی خودیک امپراطوری مذهبی بود.

یکی ازدلایل شکست امپراطوری ساسانی همین به تنگ امدن مردم از موبدان زرتشتی بودند که با سو استفاده ازمقام وموقعیت مردم را تحت فشار قرار می دادند.

درنظام طبقاتی حاکم آن زمان بعد ازپادشاه وهفت خانواده سلطنتی، روحانیون درمقام دوم قرارداشتند که بعد از ان جنگجویان و دهقانان ومردم عادی بودند.

با نگاه به تاریخ گذشته افغانستان وجنگ های قاره هند و وضعیت فعلی افغانستان به عنوان یک کشوراسلامی می توان گفت که هردینی پتانسیل تبدیل شدن به خشونت و تروریسم را دارد و چی این دین آسمانی باشد وچی زمینی و بهترهمان است راه های برقراری  صلح و آرامش را نه در دین که درچیزهای دیگری جستجو کرد.

به هرصورت حرفها زیاد است واگراین یاد داشت کوچک چیزی داشته باشد وتشویق کننده ذهنی برای خواندن این دو جلد کتاب باشد مرهون ذهن جسوروکاوشگرآقای سلیمان راوش است وبه نوبه خود چاپ مجدد کتاب هایش را به علاقمندان تاریخ و گذشته مام وطن و خودایشان تبریک می گویم و درانتظارآثاربیشترشان!